DE MYSTERIIS DOM SATHANAS

«Πιστεύω εἰς ἕνα κερασφόρον Διάβολον, ἕνα προσωποποιημένο Σατανᾶ. Κατὰ τὴν γνώμην μου καθεῖσα ἑτέρα μορφὴ Σατανισμοῦ εἶναι μαλακία. Μισῶ τὸ ὅτι ὡρισμένοι ἄνθρωποι εὑρίσκουσιν ἠλίθιους τρόπους πρὸς τὴν ἐπίτευξιν τῆς αἰωνίου εἰρήνης ἐν τῶ κόσμω καὶ τολμῶσι νὰ τοὺς ἀποκαλῶσι Σατανισμόν, ὅ,πως τόσοι πράττωσιν. Ὁ Σατανισμὸς προέρχεται ἐκ τοῦ θρησκευτικοῦ χριστιανισμοῦ, καὶ ἐκεῖθεν μενεῖ. Εἶμαι θρῆσκο ἄτομον καὶ μαχοῦμαι ἐναντίον ὅσων καταχρῶνται τὸ ὄνομά Του. Οἱ ἄνθρωποι δὲν ὑποτίθενται νὰ πιστεύωσιν εἰς τοὺς ἑαυτούς των καὶ νὰ ἦναι φίλαυτοι. Ὑποτίθενται νὰ ΥΠΑΚΟΥΩΣΙ καὶ νὰ ἦναι ΣΚΛΑΒΟΙ τῆς θρησκείας.»

- Ὁ Euronymous ἀναφερόμενος εἰς τὸν Σατανισμὸν κατὰ τὴν διάρκειαν μιᾶς ἐκ τῶν τελευταίων του συνεντεύξεων.

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΣΑΤΑΝΑ

Καλῶς ὡρίσατε,
ἐν τοῖς παλαιτέροις ἐρειπίοις ἐκ νέου.

Ὁ ἀὴρ ψιθυρίζει ἐγκαρσίως τοῦ βαθέος δάσους.
Τὸ σκότος δείξει ἡμᾶς τὸν δρόμον.

Ὁ οὐρανὸς ἐσκότισε δεκατρεῖς, καθῶς ἡμεῖς,
συλλέγωμεν λύπην γύρω ἑνὸς βιβλίου
κατασκευασμένον μετ' ἀνθρωπίνου σαρκός.

ΩΔΕ ΕΙΡΗΝΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.

ΔΙΑ ΤΑ ΓΕΓΡΑΜΜΕΝΑ ΑΡΧΑΙΑ, ΚΑΚΟΒΟΥΛΑ, ΘΡΗΝΩΔΗ, ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΤΙΚΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ.

Αἱ αἱματογραφεῖσαι σελίδες ἠνοίχθησαν.

ΑΙΜΑΤΟΒΑΜΜΕΝΟΣ, ΚΑΛΩ ΤΟΝ ΑΡΧΟΝΤΑ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ.

Ἀκολουθοῦμεν μετὰ τῶν ἄσπρων ματιῶν ἡμῶν.
Ἡ τελετὴ συνεχίζεται.

ΩΔΕ ΕΙΡΗΝΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.

Ἐνέγκατε τὸν τράγον.

ΒΑΣΙΛΕΥΣ, ΘΥΣΙΑΣΤΗΣ, ΘΑΝΑΤΟΦΟΡΟΣ.

Εἰς τὸν κύκλον τῶν πέτρινων φερέτρων
ἱστάμεθα φοροῦντες τὰ μαῦρα ράσα ἡμῶν,
κρατῶντες τὸ κύπελλον γεγεμισμένον μετὰ τοῦ Ἀνίερου Νεροῦ.

ΨΥΧΟΜΑΝΤΕΙΟΝ, ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΕΚΤΕΝΕΣΤΕΡΩΝ, ΑΓΡΙΟΣ, ΑΝΤΙΘΕΟΣ, ΜΑΓΟΣ.

ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ. 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗΝ (ΜΕΡΟΣ I)

Εὐρύνομος ἐν τῶ πιάνω...

Παρὰ τὸ σατιρικὸν ὕφος τοῦ βίντεο, τὸ συγκεκριμένον ἄρθρον εἶναι πιὸ σοβαρό...

Ὅλαι των κλασσικαὶ ταινίαι. Ὧδε ἔχομεν, ὡς τόσον, μίαν διαφοροποίησιν: Ἄλλοι σκηνοθέται καὶ σεναριογράφοι προτιμοῦν τὴν χρῆσιν τῆς ἐπιστήμης (ἐπί + ἴσταμαι = Στέκομαι ψηλότερα – λόγω γνώσεων) πρὸς ἐπίτευξιν τῆς τελειότητος καὶ ἄλλοι κατακρίνουν τὴν ἀλλοίωσιν τῆς φύσεως. Συγκεκριμένως, εἰς τὸ RoboCop ἡ χρῆσις τῆς ἐπιστήμης παρουσιάζεται ὡς δημιουργία ὑπερανθρώπων ἀντὶ τεράτων ποὺ σφάζουν ἐξυπνότατους ἀγωνισταὶ ὅ,πως ὁ Clarence Boddicker. Ἡ δημιουργία τεράτων διὰ ἐπιστημονικῶν πειραμάτων ἀντὶ πνευματικῶν εἶναι ἀπολύτως κατακριτέα, καθῶς κατὰ τὴν παράδοσιν, ποιῶν τοιούτου εἴδους πρακτικὰς ἐναντιώνεσαι πρὸς ἀμφότερους θεὸν καὶ Διάβολον, καθῶς καὶ ὁ Κύριος συμμετεῖχεν εἰς τὴν δημιουργίαν, στέλνων τὸν Σαμμαῆλ πρὸς ἀποπλάνησίν της καὶ γεννήσεως τοῦ Κάιν, καθῶς οἱ ἄνθρωποι ἐγνώρισον τὸ κακόν, μὰ δὲν ἐδύναντο νὰ τὸ ποιῶσιν ἄνευ ἑτέρας βοηθείας.

Εἰς τὸ συγκεκριμένον ἄρθρον θὰ ἀναφερθῶμεν εἰς τὴν τέχνην καὶ συγκεκριμένως εἰς τὴν σεναριογραφίαν, ἥτις ἐσκεμμένως ὑποβιβάζεται εἰς τὸν χῶρον τῶν ταινιῶν, καθῶς ὁ σεναριογράφος δύναται νὰ δουλεύη καὶ ἐξ ἀποστάσεως, ἐν ἀντιθέσει μετὰ τοῦ σκηνοθέτου ποὺ χρήζει τῆς εὐνοίας τοῦ συστήματος πρὸς ἀπόκτησιν καριέρας. Ὡς τόσον, θὰ ἐξετάσωμεν τὴν διαφορὰν σεναρίου καὶ ταινίας εἰς τὰς ταινίας ἀφιερῶ καὶ τὸ κάτωθεν κομμάτι ποὺ παίζω προσωπικῶς ἐν τῶ πιάνω.